તમે વાતો કરો તો થોડું સારું લાગે,
આ દૂરનું આકાશ મને મારું લાગે.
વૃક્ષો ને પંખી બે વાતો કરે છે
ત્યારે ખીલે છે લીલેરો રંગ;
ભમરાના ગુંજનથી જાગી ઊઠે છે
ફૂલોની સૂતી સુગંધ.
તમે મૂંગા તો ઝરણું પણ ખારું લાગે … તમે વાતો કરો
રોમાંચે રોમાંચે દીવા બળે
અને આયખું તો તુલસીનો ક્યારો;
તારી તે વાણીમાં વ્હેતો હું મૂકું છું
કાંઠે બાંધેલો જનમારો.
એક અમથું આ ફૂલ પણ ન્યારું લાગે …
કહી દેજો એ બેવફા ને કે હવે હુ એને યાદ કરવાનો નથી,
એને યાદ કરી ને મારૂ જીવન બરબાદ કરવાનો નથી,
એ નથી મારા જીવન માં હમણા તો શુ થયુ?
એના વગર હું કાંઇ મરી જવાનો નથી.